D*pa

Waga: 56,9kg (trochę jestem zawiedziona - nie ukrywam)

Bilans:
śniadanie: jajko z majonezem (123kcal)
II śniadanie: bułka grahamka 60g (127kcal) z almette (23kcal)
Obiad: podudzie bez skóry (95kcal) z ryżem (211kcal) zapiekane w piekarniku
Kolacja: maca kukurydziana (23kcal), szklanka napoju izotonicznego (60kcal)
Razem: 662,68kcal

Sport:
bieganie 5km 28minut - 287kcal
aerobic 55minut - 300kcal (??)

   To był aerobik jakiego zupełnie się nie spodziewałam. Weszłam tam i byłam oczywiście najmłodsza, mała sala, jedynie osiem osób, ale większość w wieku mojej mamy, kilka pań przy kości, żadnych chudzielców i zadzierających głowę, co akurat mnie ucieszyło. Pomyślałam, że będzie spooko, bo w końcu czasem biegam, mam w miarę kondycję i nie najem się wstydu. Nigdy nie byłam jednak na takim aerobicu. W części na nogi doskonale dawałam sobie radę, wchodziłam na to podwyższenie, skakałam, ale to trwało tylko chwile! Potem ciężarki. Myślałam, że ręce mi odpadną! Tak mnie paliło, że szok. W domu już bym to dwadzieścia razy rzuciła ze złości, a tam nie mogłam, bo wstyd jak cholera.  Te panie w większości też dawały sobie radę. Moje ciężarki miały jedynie po 1,5kg, ale było tak ciężko. No i brzuch. Ostatecznie jak instruktorka kazała podnosić nogi, to już miałam taki kryzys, że mięśnie i całe ciało mi się trzęsło. Zacisnęłam zęby i ćwiczyłam. Musiałam. To były proste ćwiczenia, dobrze mi znane, ale to co jeden raz i pięć razy jest łatwe za dwudziestym jest już nie do zrobienia. Przez chwilę byłam zawiedziona, ale jak to nie zdyszam się? Bezsensu. Przecież ja preferuję tylko ćwiczenia, po których na końcu nie jestem w stanie złapać tchu! Do czasu, aż nie zdjęłam mokrej koszulki. Tak mokrej jak chyba nigdy nie miałam, nawet po 12km biegania, ciekło ze mnie dosłownie! Po drugie pomyślałam sobie, że to doskonałe dopełnienie mojego treningu cardio w postaci biegania, bo to będzie doskonałe na wyrzeźbienie ciała, a jako, że w domu i tak ćwiczyłabym zestawy cardio to doskonała sprawa chodzić na coś takiego. W środę, gdy pójdę to kupię karnet na cały miesiąc. Mam zakwasy na szyi i na brzuchu, coś mi jednak podpowiada, że wszędzie indziej poczuję jutro rano.
    Zawiodłam się wagą. Nie spadła. Wcale nie spadła. Pilnowałam jedzenia, biegałam i ćwiczyłam, a ona na to nie zareagowała. Przecież nie mogłam zjeść za dużo, przecież trzymam idealną dietę. Trudno. Jutro o ile nie będzie padało też pójdę biegać i potem na aerobic. Poczekam na efekt, chociażbym miała nauczyć się cierpliwości.

    Pisałyście, że pięć miesięcy to dużo i zgadzam się z Wami. Sama kiedyś w dwa miesiące zgubiłam 12kg, jednak tu nie chodzi o czas, ale o to, że 50kg jest naprawdę daleko. Nie wiem czy też miałyście takie coś, ale są wagi jakby dla nas zakazane, strasznie trudne do osiągnięcia. Nie było dla mnie kiedyś problemem osiągnąć 55, 53 przy uprawianiu sportu też się pojawiało, ale nigdy niżej, nie doczekałam się nawet 52,9 chociaż o tym tak strasznie marzyłam. Może to jakaś moja blokada, którą muszę pokonać, a jak pokazuje mój metabolizm chyba nie będzie to łatwe.  Pozostaje mi nie nakręcać się i czekać. Chociaż ja się nigdy nie nakręcam. Jestem obojętna, obojętna na wszystko. Kiedy słucham jak ktoś z pasją mówi o tym co będzie w życiu robił, co osiągnie, co sobie kupi, gdzie pojedzie na wakacje, co chce zwiedzić. A ja? Ja tkwię, nic nie chce osiągnąć, nie marzę o zagranicznych wyjazdach. Chce spokoju. Teraz nawet mam wrażenie, że najlepiej zrobiłaby mi cisza, zamknięcie się samemu ze sobą. Żeby nikt nie zaburzał mi myśli i żebym ja nikomu nie psuła humoru. Może gdybym tak zrobiła to coś by się w mojej głowie poukładało. Tymczasem wpadnę do Was, a potem wrócę do świata żywych i kolejny dzień będę walczyła, sama ze sobą.