Przez ból i łzy do porządanej normalności

Skończyło się, puściło i nagle zrobiło się lepiej. Nie stałam się od razu najbardziej pozytywną osobą na świecie, ale jakoś jest lepiej. Trzymało mnie półtora tygodnia i bardzo rosło na silę z dnia na dzień. Przez to nie ucieszyłam się na spotkanie z przyjaciółką, którą znam od kiedy jeszcze nosiłyśmy pampersy, a nie spotykamy się często. W sobotę spotykałam się z bliską koleżanką z roku, robiłyśmy projekt, więc też mogłam udawać, że wszystko jest ok. Rodzice spanikowali, bo nie dzwoniłam, ani nie pokazywałam się na Skypie, więc w piątek mama telefonowała zaraz po zajęciach, dowiedziałam się, że trochę wydarzeń przegapiłam. W piątek też upiłam się tak, że rzygałam, a jak tylko alkohol doszedł do mojej głowy zaczęłam ryczeć. Myślałam, że jeżeli się upiję to powiem co mi leży na sercu i będzie reset, w rezultacie ryczałam, siedziałam i nic nie mówiłam, straciłam poczucie czasu, a na rano miałam sklejone oczy. W sobotę pokłóciłam się z Idealnym. Padło dużo przykrych słów. Chyba miał mnie dosyć, bo były to głownie jego słowa, choć ja też nie pozostałam dłużna. 

Denerwowało mnie przebywanie z nim, on uwielbia oglądanie telewizji, dla mnie to zbyt małe zajęcie, tym bardziej, że w tym względzie mamy inne gusta. Po tym jak tysiąc razy powiedział mi, że jestem chora na depresję, bo mam taki wyraz twarzy i puste oczy w końcu wyrzucił "gdybyś jeszcze naprawdę miała jakiś problem"  to zabolało i obwinianie genów również. Potem jednak stało się coś co uderzyło mnie dwieście razy bardziej. Oddał mi prezent urodzinowy - coś na co poświęciłam w sumie z 30 godzin pracy i coś, co było maksymalnym wyrazem mojej miłości. Oddał mi. Wepchnęłam to do biurka i poszłam spać. Rano mnie przytulał, prezent był przyniesiony do pokoju, ale dla mnie i tak mi go oddał i nie zapomnę mu tego, tak jakbym oddała mu pierścionek zaręczynowy. Dałam jednak chyba choć trochę za wygraną, w niedzielę pojechaliśmy do miasta na zakupy, połaziliśmy trochę, kupiliśmy filmy i udało mi się stłamszać ogólną zazdrość i myśli, że być może z tą kobietą, która na niego patrzy miałby lepiej, że być może ona nie byłaby syfiarą, ogarniałaby pranie, umiałaby dobrze ugotować i z zapałem siedziała razem z nim przed telewizorem. Jestem jedynym niedoskonałym elementem jego życia, może to do kontrastu? Ktoś taki jak ja z przystojnym facetem o czarnych dużych oczach z rozwijającą się karierą zawodową, mieszkaniem, samochodem, którym jeżdżę codziennie, do tego inteligentny i chętny do pomocy innym. Zdarzało mi się już przez to pewne rzeczy usłyszeć, ale o dziwo właściwie mnie nie zabolały - nie zabolały, bo wiedziałam, że są kłamliwe, że nie myślę o nim w kategorii wygodnego życia. Jestem rozpieszczoną przez rodziców jedynaczką, nie musiałam tego szukać. Dlatego nigdy nie wpadłam w anoreksję i nie będę chora na depresję - jestem zbyt samolubna, aby sobie to zrobić.

Może nie czuję się o wiele lepiej, ale wyznacznikiem polepszenia jest zawsze to, że potrafię iść z nim do łóżka. W czasie mojego doła nie ma takiej opcji, abym zdjęła jakąś część garderoby, bo się nienawidzę i nie chodzi tu o ciało. Nienawidzę siebie w ogólności. Zawsze twierdzę, że gdybym była mądra to nie miałabym pretensji o wygląd, a gdybym była ładna to jakoś radziłabym sobie z tym umysłem co mam. Wiem, że nigdy nie sprawdzę się w moim przyszłym zawodzie, że chciałam być dietetykiem, ale się tego bałam i wszyscy mówili, że jestem taka mądra, więc wybrałam coś co ma brzmieć ambitniej i w założeniu ma dawać lepszą pracę. Kicha. 

Przepraszam za tak długi tekst :)