Święta

    Święta mnie ogarnęły na całego. Wszystkie rzeczy na ten rok kalendarzowy na uczelni ostatecznie zaliczone z całkiem dobrym skutkiem. Mogę się odprężyć i świętować - co najmniej teoretycznie. Jest bez fajerwerk, ale ok. Wczoraj przystosowałam komputer do świąt - zrobiłam sobie tapetę, ikonki i kursor zmieniłam na świąteczne, a u rodziców w małym pokoju ubrałam choinkę. Dziś posprzątam i poustawiam świąteczne dodatki po domu. Jakby ktoś chciał tapetę na pulpit to mogę pomóc :) Zrobiłam dla Idealnego, dla koleżanki, dla kolegi i dla siebie (moja poniżej).

   Oprócz tego zrobiłam listę adresów i w tym roku wysyłam kartki z życzeniami. Mam nadzieję, że będę mogła cieszyć się tymi świętami. Trochę przytyłam - niewiele, bo kilogram, ale do świąt muszę go koniecznie zgubić. U rodziców zawsze tak jest, bo do kawy jem śniadanie, a potem nie chodzę do łazienki. Chciałabym zacząć choć trochę ćwiczyć, a trudni mi się zmusić. Oprócz tego ząbkuję - wychodzi mi druga ósemka. 

   W sobotę spotkałam się z ludźmi, których nie widziałam ponad pięć lat. Zrobiło mi się żal, że  nie potrafię być taka jak kiedyś - przypomniało mi się jakie rzeczy robiłam, jak bardzo otwarta byłam na ludzi, a teraz chce w sylwestra siedzieć w domu, aby broń Boże nie musieć z kimś przebywać. Żle mi robią spotkania z ludźmi, którzy funkcjonują normalnie, a nie tak jak ja. Idealny twierdzi, że nawet nie chce z tym walczyć, bo łatwiej mi zrzędzić i chodzić spać wcześniej i przez to marnuję młodość. Może ma rację, a może mi po prostu odechciewa się udawać choć przy nim? Może też nie umiem doceniać to co mi zsyła los? A może chciałabym mieć choć małe poczucie, że na to co mam zasłużyłam.