Dorosłe problemy

Ostatnio dużo myślę, a myślenie mi nie służy. Paradoks losu. Wstaję, aby położyć się spać i idę spać, aby wstać, choć wolę pierwszą opcję. Kładę się o 21, bo nie mam chęci siedzieć dłużej. Budzę się i nie wiem nawet na co czekam. Kiedyś czekałam na weekendy, albo na spotkania. Teraz nie cieszy mnie ani jedno, ani drugie. Cieszy mnie, ale w dalekiej perspektywie. Weekendy nie wróżą nigdy nic dobrego - albo przesiedzę to przed komputerem albo przed telewizorem, na spotkania też się nie cieszę, bo ostatecznie zawsze sprawiają mi problem - z makijażem czy ubiorem albo stwierdzam, że nie lubię ruszać się z domu. Jak ktoś ma do mnie przyjść to się denerwuję czy nie oceni mnie źle, czy będzie mu smakował obiad, który zrobię czy będziemy mieli o czym rozmawiać przez cały ten czas. Wyrosłam z ekscytowania się beznadziejnymi studiami, kolokwiami na nich czy projektami. Wiem za to, że niczego się na nich nie nauczę, a potem nigdzie nie będę mogła znaleźć pracy. Wczoraj zrozumiałam, że On, choć jest Idealny mnie nie zrozumie. Nie zrozumie, bo on ma dorosłe problemy, a ja dziecięce. Mówienie o lekarzu ma mnie zmusić do tego, abym przestała to przy nim pokazywać - takie mam wrażenie, bo nie chce porozmawiać o tym co mi jest, a ja chyba chce mu powiedzieć. Bo dołowanie się o to, że się źle wygląda i o to, że się nic nie robi jest głupie i dziwne.