Zero, a może mniej

Oto ja. Znów. Jak niekończąca się opowieść. Trzeci rok ta sama taśma. Przewija się i wraca na początek. Coraz głośniej... 72 kg, 55 kg, 59 kg, 54 kg, 58 kg, 51 kg, 59 kg... Marzenie o małym rozmiarze 34 wciąż daleko z tyłu. Dlaczego nie potrafię? 

Czołgam się w pozornie idealnym życiu i właściwie nie wiem co mi do końca nie pasuje. Mam wszystko... Mam szczęście, miłość, wsparcie, przyjaciół, niczego mi nie brakuje.  Nikt by nawet nie pomyślał, że duszę się w sobie, że mam poczucie, że nic nie zrobiłam i do niczego się nie nadaję. Nikt by nie pomyślał, że w domu godzinami gapię się w okno bezproduktywnie marnując czas, że czekam aż dzień się skończy i pójdę spać. Idealnie udaję. Mam 59 kg i 165 cm. Ewidentnie jestem gruba. I nie radzę sobie z tym. 

Powinnam już wyrosnąć z dzikiej satysfakcji na myśl, że głodowałam. 

Powinnam wyrosnąć z poczucia szczęścia i dumy kiedy robię sobie krzywdę, ale gdybym nie była tchórzem to chyba naprawdę coś bym sobie zrobiła. 

Wszystkiego się boję. Skoro jednak mam mieć ze sobą głupi problem to lepiej mieć problem będąc chudą, a nie będąc grubą.
Każda dieta jest coraz trudniejsza.... coraz mniejszy bilans, coraz gorsza walka, coraz wolniejszy spadek. Stany depresyjne, napady, gapienie się w okno, brak kontaktu ze światem... Co będzie dalej? Czy mam siłę walczyć o siebie? 

Trzymajcie się chudo. Mam nadzieję, że na powrót złapię z Wami kontakt. Jak za dawnych, dobrych czasów. Jak trzy lata temu.

Szukam siebie... Szukam spełnienia.
Mam dość roli mistrzyni w użalaniu się nad sobą i szukaniu problemów,
całuję...