Demony

  Kiedyś nie miałam problemu z jedzeniem, z czerpaniem przyjemności z prostych rzeczy, kiedyś daleko było mi do osoby mającej problem z każdą zjadaną rzeczą... kiedyś... mam wrażenie, że jest coraz gorzej. Moim rodzicom byłoby strasznie przykro, ale każdy dzień w domu jest dla mnie męką, nie czerpię z tego przyjemności. Puchnę. Migam się od posiłków, nie jadam słodyczy i zakazanych rzeczy, na obiad zjadłam na mieście sałatkę bez sosu, nie jadłam kolacji, jem ciemne pieczywo na śniadanie z polędwicą, kawę zalewam mlekiem 0,5%, nie podjadam, piję bardzo dużo i jakimś cudem tyję. Chce mi się płakać. W poniedziałek ubrałam kolejno wszystkie ciuchy i we wszystkich wyglądałam okropnie. Nie mam ochoty nic robić, chcialam siedzieć i ryczeć. W sklepie mama chciała poprawić mi humor zakupami, ale we wszystkich przymierzonych ciuchach wyglądałam jak beczka. Nie mam ochoty na zakupy, ani inne rozrywki, czuję się jak w pułapce. Każdego dnia muszę gdzieś być, gdzieś jechać, chce wrócić do zacisza mojego domu, gdzie Idealny nie nastawia mnie każdego dnia na stresy, nie patrzy na mnie dziwnie i nie podejrzewa, że mam ze sobą problem. Nie musi podejrzewać, wie, że mam problem, ale jakoś lżej żyje mi się z myślą, że wie o nim i go akceptuje. Mam wyrzuty sumienia, że psuję mamie urlop, ale nie czuję się komfortowo. Drugi raz nie wybrałabym się na tydzień wakacji do rodzinnego domu, bo to nie są wakacje. Wyobrażałam sobie, że będę cały dzień lenić się, czytać książkę w końskim ogonie na czubku głowy, bez makijażu i odsunę od siebie wszystkie problemy. Kiedyś w ten sposób to działało. Teraz po trzech latach od wyprowadzki ani trochę. Wczoraj na wadze widziałam już 54,9. Wyobrażacie sobie? Jeszcze w sobotę cieszyłam się z 52,2kg. Dziś rano z 53,8 nieco się uspokoiłam, ale to nieustanne pilnowanie jest ciężkie. Co więcej zupełnie nie wiem od czego tyję. Nie widzę błędów. Jestem na siebie wściekła. To głupie, ale cieszę się, że dziś już środa. Nawet jak chciałam się Wam pożalić to nieustannie wyłączano prąd. Wczoraj, dziś... Jest mi też strasznie przykro, że doprowadziłam się do takiego momentu. Momentu,w którym wściekam się od czterech dni o wagę. Boję się, że mama powie, że potrzebuję specjalisty, ale tak trudno udawać i wciąż zwalać, że to przez tabletki antykoncepcyjne mam takie humory. 

Skomentuje Wasze blogi wieczorem, kiedy zostanę sama i kiedy nie będą co trzy minuty wyłączali prądu, bo zaraz trafi mnie szlag. Włączam kompa i dopisuje po kilka słów, a potem znów... Przyznam jednak, że wraz z myślą o publikacji czuję się lepiej, o wiele spokojniej..